ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ 15 May,2018
1 / 2
2 / 2

( Αποσπάσματα από το βιβλίο «Η Πόλη μου, η Πόλη μου η Λάρνακα», 2001, του Ανδρέα Ευρυβιάδη)

«Όταν εκδηλώθηκε η δεύτερη τουρκική εισβολή, η αγωνία μας κορυφώθηκε γιατι καταλάβαμε πως οι Τούρκοι προχωρούσαν τώρα στην πρακτική εφαρμογή των κατακτητικών τους σχεδίων εναντίον της Κύπρου, και γιατί δεν γνωρίζαμε σε ποιό μέρος υπηρετούσε ο γιός μας. Οι πληροφορίες που έφθαναν κοντά μας ήταν γεμάτες από φρικιαστικές ιστορίες λεηλασιών, βιασμών, σφαγών κ.τ.λ. Οι φήμες και οι διαδόσεις έδιναν και έπαιρναν. Η Λάρνακα εκκενώθηκε δυο τρεις φορές μετά από «έγκυρες πληροφορίες» πως τα τουρκικά στρατεύματα που προέλαυναν προς την Αμμόχωστο θα έρχονταν και στη Λάρνακα, για να καταλάβουν τα διϋλιστήρια και τις δεξαμενές εναποθήκευσης των υγρών καυσίμων και του υγραερίου.

...Σε μια απ’αυτές όμως τις ομαδικές εκκενώσεις είχαν εγκαταλήψει την πόλη, όπως με λύπη μου θυμούμαι, ακόμα και οι Δημοτικές Αρχές ως και ο Έπαρχος και άλλοι αξιωματούχοι της Επαρχιακής Διοίκησης της Λάρνακας. Το τελωνείο είχε κι αυτό εγκαταληφθεί κι ερημωθεί. Πολύ λίγος κόσμος είχε παραμείνει στα σπίτια του. Όπως είχαμε τότε πληροφορηθεί, υπάλληλοι του Δήμου γυρνούσαν με αυτοκίνητα στους δρόμους της Λάρνακας και παρότρυναν τον κόσμο να  την εκκενώσει για να σωθεί!!

...Είχε πια βραδιάσει και στο βάθος του ορίζοντα πίσω από τη Δεκέλεια προς την πλευρά της Αμμοχώστου ακούονταν βαριοί κανονιοβολισμοί. Οι λάμψεις από τις εκρήξεις των οβίδων και των όλμων φώτιζαν τον ουρανό κι έσβηναν τ’αστέρια. Ανεβήκαμε πάνω στην ταράτσα του ξενοδοχείου μας και παρακολουθούσαμε από μακριά με την ανάσα μας κομμένη, αυτή τη μάχη που ίσως θα έκρινε την τύχη της πατρίδας μας  και εκείνη των παιδιών μας»…

Ανδρέας Ο. Ευρυβιάδης

ΛΟΥΗΣ ΠΕΡΕΝΤΟΣ