ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΗΣ ΛΑΜΠΡΗΣ 15 May,2018
1 / 4
2 / 4
3 / 4
4 / 4

Σε ολόκληρο τον Ελληνισμό την Κυριακή του Πάσχα  έπαιζαν διάφορα ομαδικά παιχνίδια.

Τα παιχνίδια της Λαμπρής είχαν τη μεγαλύτερη συμμετοχή. Απο τα διασκεδαστικά κυρίαρχη θέση είχε το Διτζίμιν. Εκεί οι άνδρες δοκίμαζαν τη δύναμή τους. Το Διτζίμιν που η ονομασία του προέρχεται απο το ρήμα δοκιμάζω, ήταν μια μεγάλη πέτρα που δέν είχε εύκολο πιάσιμο λόγω όγκου, σχήματος αλλά και βάρους.Ο δυνατότερος του χωριού ήταν εκείνος που θα το σήκωνε πιο ψηλά απο όλους.

Άλλα παιχνίδια ήταν «οι Σούσες», ή «Κούνιες», τα τριάππιδκια, το σιοινίν, οι σακουλοδρομίες, το λιγκρί  και οι γαϊδουροδρομίες που άφηναν πολύ γέλιο.

Από τα διασκεδαστικά παιχνίδια πιο γνωστά τα «αυκά αυκά γοράζω τα» , η συτζιά , Δκυό νάβρω τρείς να μέν έβρω, η Βασιλιτζιά, ο Ζίζιρος, τα σκατούλικα και άλλα.

Στο «αυκά αυκά γοράζω τα» , έπαιρναν μέρος νέες και νέοι οι οποίοι κάθονταν στο έδαφος κάνοντας ενα κύκλο που όσο πιο πολλοί συμμετείχαν τόσο πιο μεγάλος ήταν. Τα πρόσωπα ήσαν στραμμένα προς το κέντρο του κύκλου και οι πλάτες προς τα έξω. Ένας έμενε εκτός κύκλου και κρατώντας ένα μαντήλι που η άκρη του ήταν δεμένη σε κόμπο, γυρνούσε γύρω – γύρω στην εξωτερική πλευρά του κύκλου τραγουδώντας:

Κατα την διάρκεια του τραγουδιού και κάνοντας τον γύρο,αφήνει το μαντήλι πίσω από κάποιον απο τους καθήμενους. Αν αυτός το αντιληφθεί παίρνει το μαντήλι και τον κυνηγά κτυπώντας τον με τον κόμπο του μαντηλιού στην πλάτη. Αν ο καθήμενος δέν το πάρει χαμπάρι, τότε κυνηγιέται με τον ίδιο τρόπο. Το κυνήγι με τα κτυπήματα τελειώνει όταν ο κυνηγημένος καθίσει στην κενή θέση, αφού κάνει τουλάχιστον ένα κύκλο. Κι έτσι γίνεται και η αλλαγή κυνηγού.

  Αυτά τα παιχνίδια, αυτή τη μεγάλη μέρα του Χριστιανισμού, μακριά από πολύχρωμες οθόνες και πολυτελή έπιπλα, έκαναν την Ανάσταση για τον καθένα πιο αντιληπτή, άφηναν τη γλυκιά γεύση της απλοϊκότητας και της ατόφιας χαράς.

Η ΛΑΜΠΡΑΤΖΙΑ

Το παλιό έθιμο της «λαμπρατζιάς» αναβιώνει καθε χρόνο. Οι νεαροί πολλών ενοριών μαζεύουν ξύλα και ετοιμάζουν την πυραμίδα που θα στηθεί και θα καεί ο Ιούδας.

Τα παλιά χρόνια λαμπρατζιά γινόταν μόνο στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Κοντού, κυρίως επειδή υπήρχαν ξύλα στην πέριξ περιοχή, εκεί που είναι σήμερα το Λύκειο Αγίου Γεωργίου. Μαζεύονταν οι νεαροί από όλες τις ενορίες και στίβαζαν τα ξύλα, κρέμμαζαν και τον Ιούδη σ’ ενα μεγάλο παλλούκι, γέμιζαν και τις τσέπες τους με τσάκρες ( κροτίδες, που έφτιαχναν με μπαρούτι τυλίγοντάς το σε πασπαρτού τριγωνικά). Κάτι άλλο που έκαναν, γέμιζαν παλιά μεγάλα κλειδιά με μπαρούτι και κτυπώντας τα με δύναμη σε μεγάλες πέτρες έκαναν εκκωφαντικό θόρυβο ( μάσκουλα τα λέγανε).

ΛΟΥΗΣ ΠΕΡΕΝΤΟΣ